Thursday, December 22, 2016

राजाको बदनाम गर्न 'झ्याल्चा'

राजाको बदनाम गर्न 'झ्याल्चा'

आइतबार, ०२ असोज २०७३, ०७ : १३ |  शिवहरि घिमिरे

राजाको बदनाम गर्न 'झ्याल्चा'


ललितपुर- रात छिप्पिँदै थियो। घडीमा ९ बज्दै गर्दा ललितपुरको च्यासल चोकमा मानिसको भिडभाड बढ्दै थियो। चारैतिर मधुरो बत्ती। सजिलै मानिसको अनुहार छुट्याउन नसकिने! 'झ्याल्चा' चपा भन्ने एउटा पुरानो घरको उत्तरपट्टि मोहडामा ठूलो झ्याल देखिन्छ। त्यही झ्यालमा टाँगिएको थियो सेतो पर्दा। भित्रको उज्यालोले पर्दामा एकाएक दुई मानवाकृति सलबलाएको देखिन्छ। एउटा पुरुष र अर्को महिला। मानवाकृति ठम्याउन गाह्रो पर्दैन। त्यति नै बेला नेवारी संगीत गुन्जिन्छ। संगीतको तालमा ती दुई आकृति नजिकिन्छन्। एकआपासमा चुम्बन गर्छन्, अंकमाल गर्छन्, ...!
पर्दामा देखिएको दृश्यले पुरानो घरको आँगनमा खचाखच मानिसको मनमा अनेकौँ तरंग पैदा हुन्छ। कोही लाज मान्छन्। कोही चुपचाप पर्दामा नियाल्छन्। कसैलाई पर्दामा देखिएको दृश्यले काउकुती लागेजस्तो हुन्छ। कोही रोमाञ्चित भएर ताली बजाउँछन्। सिटी फुक्छन्। बिहीबार राति पाटनको च्यासलस्थित चपाःछेँमा योगनरेन्› मल्लले बनाएको मल्लकालीन घरको एउटा झ्यालमा देखाइने जात्राको प्रसंग हो यो। यो जात्रा पहिलोपटक हेर्न आउनेका लागि अनौठो लाग्छ।
पर्दामा देखिएको मानवाकृतिबीच यौन हाउभाउ मात्र होइन, यौनासनसमेत देखाइन्छ। जात्रा हेर्न आएका बच्चाहरू अचम्म मान्दै त्यसबारे अभिभावकलाई सोध्दै थिए भने पाका र जात्रा बुझेका आफ्नै धुनमा देखिन्थे।
इन्›जात्राका बेला देखाइने यो 'झ्याल्चा' जात्रा पाटनका राजा योगनरेन्› मल्लको पालादेखि सुरु भएको कथन छ। जात्रा आरम्भको सन्दर्भ उठाउँदै ९७ वर्षीय संस्कृतिविद् सत्यमोहन जोशी भन्छन्, 'एक दिन राजा योगनरेन्› मल्ल पाटनतिर जाँदै गर्दा च्यासलको इनारनजिकै एउटी व्यञ्जनकार युवती नुहाउँदै गरेको देख्छन्। निकै सुन्दर युवती देखेर मुग्ध राजाले उनलाई बिहे गरेर दोस्रो रानीका रुपमा भिœयाएपछि जेठी रानीलाई असह्य हुन्छ। जेठी रानीले च्यासलका अवाल (कुम्हाले) उठाएर व्यञ्जनकार रानीको बेइज्जत गर्न झ्याल्चा देखाउन लगाइन्,' उनले भने, 'झ्या भनेको झ्याल र ल्चा भनेको देखाउने हो। ती व्यञ्जनकार सुन्दरी केटीप्रति राजा आकर्षित भएपछि जेठी पत्नीले समाजमा योगनरेन्द्रको बद्नाम गर्न सुरु गरेको जात्रा हो यो।'
पाटन दरबार स्क्वायरमा उक्त जात्राको स्मरण गराउने योगनरेन्› मल्ल र उनका दुई रानीको सालिक अझै पनि छ। 'झ्याल्चा' पाँच दृश्यमा देखाउने चलन छ। दृश्यबारे जात्राको खोजकर्ता सुरज व्यञ्जनकार भन्छन्, 'देखाइएका दृश्यमध्ये पहिलो दृश्यमा दुई पात्र मिलेर पूजा गर्दै योमरी खान्छन्। दोस्रो चरणमा युवतीले बत्ती काटेको दृश्य हुन्छ। युवतीले झुल्दै बत्ती कात्दा युवकले झस्काइरहन्छ। तेस्रोमा युवकले युवतीलाई सम्भोगका लागि आग्रह गर्छ। युवती सहमत नहुँदानहुँदै दुईबीच यौन क्रियाकलाप हुन्छ। चौथो चरणमा युवतीले नै आग्रह गर्छिन्। युवक मान्दैनन्। पछि यौनलीला हुन्छ। पाँचौंमा युवकले आग्रह गर्छ। युवती मञ्जुरी जनाउँछिन् र अन्तिममा फेरि पूजा गरेर 'झ्याल्चा' सकिन्छ।'
उनका अनुसार तत्कालीन समयमा प्रविधिको प्रयोग नभएको र राजा योगनरेन्द्र मल्लकी जेठी रानीको आग्रहमा घरको झ्यालअगाडि पर्दा राखी मधुर उज्यालोमा राजाविरुद्ध यस्तो जात्रा मनाउन थालिएको थियो।
जात्राको छायामा केटा र केटी देखाइए पनि वास्तवमा अभिनय गर्ने दुवै केटा नै हुने परम्परा छ। रातिको समयमा केटीमान्छेले यसरी खुलेर जात्रा देखाउन नसक्ने हुँदा यसका पात्र केटा मान्छेलाई नै बनाउने गरेको स्थानीय अच्यूत व्यञ्जनकार बताउँछन्।
यो जात्राको प्रचलनबारे अर्को प्रसंग पनि छ। खोजकर्ता सुरज व्यञ्जनकारकै भनाइ अनुसार च्यासल चोकमा १७ वर्षीय चिमथकुं नामकी सुन्दर युवती देख्दा घुम्दै आएका राजा मोहित भए र ती युवतीलाई रानी बनाएर दरबार लगे। राजाले दरबारमा जेठी रानी छँदाछँदै अर्की रानी ल्याएको र यौन क्रियाकलाप गरेको प्रसंग स्थानीयले थाहा पाए। त्यसपछि योगनरेन्द्र मल्लको यो क्रियाकलाप जताततै फैलियो। त्यसपछि जनताले राजाले राम्री केटी देखे नछाडने रै'छन् भनेर असुरक्षित महसुस गर्न थाले। त्यतिबेला राजाको प्रत्यक्ष विरोध गर्ने अवस्था नभएकाले अप्रत्यक्ष रूपमा विरोध जनाउन उनका रतिरागका क्रियाकलापलाई पर्दामा अभिनयमार्फत देखाउन सुरु गरिएको हो, जुन आजपर्यन्त जारी छ।
http://www.nagariknews.com/news/5710

१२ दिने गुफा एक रातमै

१२ दिने गुफा एक रातमै

आइतबार, १९ मङि्सर २०७३, ०८ : २५ |  कृष्ण किसी


१२ दिने गुफा एक रातमै
भक्तपुर- मृत्यु संस्कार छोट्याउनुपर्ने आवाज उठिरहेका बेला यहाँ गुफा राख्ने चलन छोट्याउनेको संख्या बढ्न थालेको छ। १२ दिन राख्नुपर्ने गुफा छोट्याएर धेरै परिवारले एक रातमै सम्पन्न गर्न थालेका छन्। लामो संस्कारले धेरै समस्या भएको भन्दै उनीहरूले गुफा अवधि घटाउन थालेका हुन्।

नेवारी संस्कारमा कुनै पनि बालिका किशोरावस्थामा प्रवेशसँगै गुफा राख्नुपर्छ। बालिका महिनाबारी हुनु केही वर्षअघि नै घाम पनि नपस्ने अँध्यारा कोठामा १२ दिन गुफा राख्ने प्रचलन छ। यसलाई सूर्यसँग विवाहका रुपमा लिइन्छ। साथै यसलाई दोस्रो विवाह पनि मानिन्छ। यसभन्दा पहिले बालिकाको बेलविवाह गर्ने प्रचलन छ। बेलविवाहलाई पहिलो विवाह मानिन्छ।

लामो समय गुफा राख्ने प्रचलनले धेरै समस्या आएकालले एक रात बौद्ध विहारमा लगेर छोरी गुफा राखेको लक्ष्मीकेशरी हाकुदुवालले बताइन्। '१२ दिन गुफा राख्दा अध्ययनमा समेत असर पर्ने भएकाले छोट्याएर एकै रातमा छोरीको गुफा राख्ने काम सकेँ,' हाकुदुवालले नागरिकसँग भनिन्, 'अहिले म मात्र होइन, धेरै परिवार व्यस्तताले गर्दा मैलेजस्तै एक रात विहारमा गुफा राख्न थालेका छन्।'

१२ दिन गुफा राख्दा एक जना महिला कुरुवा अनिवार्य बस्नुपर्ने, गुफा सकेपछि भोज खुवाउनुपर्ने, गुफा राख्दा बिरामी भए बाहिर ल्याई उपचार गराउन नमिल्नेलगायत समस्याले गुफा राख्ने परम्परा एक रातमै सम्पन्न गर्न थालिएको उनको तर्क छ।

यसअघि शाक्य, बज्राचार्य थरका नेवार समुदायले मात्रै आफ्ना छोरीलाई विहारमा एक रात गुफा राख्ने गर्दै आएका थिए। तर हिजोआज शाक्य, बज्राचार्यबाहेक किसान नेवार समुदायले पनि १२ दिनको साटो विहारमा छोरीलाई एक रात गुफा राख्न थालेका हुन्।

भक्तपुरमा एक सयभन्दा बढी विहार छन्। टोलटोलमा रहेका तिनै विहारमा छोरीलाई १२ दिन गुफा राख्ने परम्परा छोट्याएर एक रात राखी परम्परा धान्नेको संख्या बढेको हो। गुफा राख्न साइत देखाएर उपयुक्त समयमा छोरी गुफा राखिन्छ। किशोरावस्थामा पुगेकी छोरीको अचानक महिनाबारी भए तुरुन्तै गुफा राखिन्छ।

संस्कृतिविद् ओम धौभडेल किशोरावस्थाका छोरीलाई यौन शिक्षा दिन गुफा राख्ने चलन चलेको सुनाउँछन्। १२ दिन दिनुपर्ने शिक्षा एक रातमै नसकिने भएकाले यसमा वैज्ञानिकता नभएको उनको जिकिर छ। वर्षेनी मंसिर, पुस र माघलगायत जाडो याममा गुफा राख्ने प्रचलन छ।

http://www.nagariknews.com/news/10027

म्ह पूजा

म्ह पूजा - हिमेश



कार्तिक १३, २०७३- कार्तिक शुक्ल पक्षदेखि नेपाल संवत्को नयाँ वर्ष सुरु हुन्छ । त्यसै दिन मनाइने म्ह पूजा हाम्रो संस्कृतिको विशेष पक्ष हो । नयाँ वर्षको अवसरमा आफैंले आफ्नो शरीरको पूजा गर्ने विशिष्ट चलन सम्भवत: अन्यत्र पाइन्न । चन्द्रमासमा आधारित यो संवत् नेपालको संस्कृति तथा परम्परासँग भिजेको छ । त्यसैले पनि नयाँ वर्षको पहिलो दिन आफ्नो शरीरको पूजा गरेर सुरुआत गर्नुको विशिष्ट अर्थ छ ।
नेपाल भाषामा म्हको अर्थ हुन्छ, शरीर । अनि त्यसैको पूजा– म्ह पूजा । मल्लकालतिर जति पनि काठमाडौं उपत्यका प्रवेश गर्थे, उनीहरू सबै यहाँको भाषा, संस्कृतिसँग नजिक हुन्थे । आफूलाई त्यसै अनुसार ढाल्ने काम गर्थे । त्यसैले केही सस्कृतविदले के मानेका छन् भने म्ह: पूजा सायद मल्लकालमा खास एक समुदायसँग मात्र जोडिएको पर्व थिएन । सम्भवत: त्यति बेला काठमाडौंका सबै आम जनताले मनाउने यो पर्व थियो, त्यो पनि नयाँ वर्षको उपलक्ष्यमा ।  आजभोलि नेवार जातिले मनाउने विशेष पर्वको रूपमा यसको व्याख्या गरिन्छ । काठमाडौं उपत्यकामा स्वन्ति तीन दिन मनाइन्छ । स्वन्ति अर्थात् तिहार । पहिलो दिन लक्ष्मी पूजा, म्ह पूजा दोस्रो र किजा पूजा तेस्रो दिन । किजा पूजा अर्थात् भाइटीका ।  नेपाल संवत्को आधारमा लक्ष्मी पूजा वर्षको अन्तिम दिन हो । त्यसैले यो सालतमामी गर्ने दिन पनि हो । अर्थात् आफ्नो व्यवसायको एक आर्थिक वर्ष अन्त्य हुने दिन । त्यसको भोलिपल्टबाट नयाँ संवत सुरु हुन्छ र फेरि नयाँ आर्थिक वर्ष । आजभोलि धेरै कारणले आर्थिक वर्ष फरक समयमा मनाउने गरिए पनि केही वर्षअगाडिसम्म लक्ष्मी पूजाकै दिन सालतमामी गर्ने चलन थियो । यो अर्थमा आफ्नो आर्थिक कारोबार र अरू काम वन्द गरेर लक्ष्मीपूजा गर्ने चलन विशिष्ट देखिन्छ । आजभोलि पनि केहीले सांकेतिक रूपमा सालतमामी गर्ने गर्छन् ।  म्ह पूजाको दिन बौद्ध नेवारले बुद्ध, धर्म र संघ, कुलदेवता तथा इष्ट देवताको पूजा गर्छन् । हिन्दु नेवारले भने बलि राजाको पूजा गर्छन् । तर पनि यी दुवै पूजाको मूल आशय भने त्याग र दान शीलताको भावना नै हो । अर्थात् मानिसले आफ्नो जीवन सबै प्राणीको हित र उद्धारका लागि तल्लीन हुन सकोस् भनेर स्मरण गरेर सालिन्दा नयाँ वर्षको अवसरमा आफ्नै शरीरको पूजा गरिन्छ ।  पूजाका क्रममा मण्डल बनाइन्छ । खेलुइता: बालिन्छ । यो सबैभित्र लुकेको दर्शक के हो त ? हाम्रो जीवन पञ्चस्कन्ध र पञ्चतत्वले बनेको मानिन्छ । मानिसको जीवन मृत्युपछि यही पृथ्वीमा विलिन हुन्छ । यो एक अर्थमा शून्यतामा विलिन हुनु हो । मानिसको जीवन वास्तवमै शून्यता जस्तै हो भन्ने भाव यही मण्डल र खेलुइता:ले दिइरहेको हुन्छ । खेलुइता: अर्थात् लामो बत्ती । अरू बत्तीभन्दा यो लामै हुन्छ, हाम्रो अनुहारको लम्बाइ बराबर । अनुहारले कोही पनि मानिसको वास्तविक परिचयको प्रतिनिधित्व गरिरहेको हुन्छ । यसलाई बालेपछि यो खरानीमा परिणत हुन्छ । यसलाई बाल्नुको अर्थ एकातर्फ हामीले पनि चारैतर्फ प्रकाश छर्न सकौं भन्ने हो । अर्कोतर्फ हाम्रो शरीर पनि एक दिन यस्तै खराब हुनेछ भनेर बोध गराउनु पनि हो । समग्रमा आफूभित्र रहेको लोभ, मोह, तृष्णा, लालसा आदिलाई त्यागेर सबै प्राणीको उद्धार गर्न सकौं भनेर प्रतीकात्मक रूपले आफूले आपैंmलाई पूजा गर्नु नै म्ह पूजा हो । हाम्रो पुर्खाले म्ह पूजाको चलन यसै दर्शनलाई प्रत्येक वर्ष पहिलो दिनमै सम्झाउन सुरु गरेका हुन् ।  नेपाल संवत्का प्रवर्तक शङ्खधर साख्वाल हुन् । भनिन्छ, आफूले घरमा ल्याएको बालुवा सुनमा परिणत भएपछि त्यसैको मद्दतले उनले जनतालाई ऋणबाट मुक्त गरेका थिए । यस्तै एक अर्को विश्वासअनुसार व्यापारी शंखधर साख्वा:विरुद्ध विभिन्न आरोप लागेपछि तत्कालीन राजाले उनको सम्पति अतिक्रमण गरे । पछि शंखधर साख्वा:को इमानदारीबारे सबैले थाहा पाए । उनको सम्पत्ति फिर्ता भयो । उनले त्यसै सम्पत्तिको मद्दतले सबै जनताको ऋण मोचन गरे । यसै घटनालाई सम्झेर नयाँ संवत् भयो । यो सबै घटना क्रमलाई पनि कुनै न कुनै रूपमा म्ह पूजा र यससँग जोडिएको दर्शनसँग मिल्न आउँछ ।  संस्कृतिविद्हरूले म्ह पूजाको क्रममा जति पनि चीज प्रयोगमा आउँछन्, तिनमा लुकेको दर्शनलाई व्याख्या गर्ने प्रयास गरेका छन् । जस्तो, मखमली फूल र ओखर त्याग भावनाका लागि प्रेरणा मानिन्छ । फूल, माछा र फलफूलको मिश्रण शक्तिको प्रतीक हो । माछालाई प्रज्ञा र फूललाई करुणाको प्रतीक मानिन्छ । पूजामा सानो पानीको भाँडो पनि प्रयोग हुन्छ । यो यमुनाको प्रतीक हो । कमलको फूलको आठ भागले आठ दिशा तथा अष्टांगिक मार्गको प्रतिनिधित्व गर्छ । सुकुन्दामा गणेश, नाग, कलश, दीप हुन्छन् । गणेश मंगल, नाग काल, कलश लक्ष्मी, दीप प्रकाशको प्रतीक हुन्छ । म्ह पूजापछि आठ परिकार पनि खाइन्छ, अर्थात् च्याता घासा । यो अष्टमातृकाको प्रतीक रह्यो ।  म्ह पूजाका दिन विहान सबेरै उठेर नुहाउनुपर्छ । नसक्नेले राम्रोसँग हात मुख धुनुपर्छ । म्ह पूजा गर्ने ठाउँ र त्यसमा प्रयोग हुने सामग्री सफा सुग्घर राखिन्छ । गोबरले भुइ लिपिन्छ । परिवारका सदस्यको संख्या जति छ, त्यसैअनुसार पूजा सामान र अन्य पदार्थको व्यवस्था गर्नुपर्छ । सगुनका लागि विशेष खाले पूजा थालीको पनि व्यवस्था गर्नुपर्छ । यसलाई कोत: भनिन्छ । फूलमा सयपत्री, भीमसेनपाती, मखमली, गोदावरी चाहिन्छ । यस्तै सिन्दुर, अक्षता, नैबेद्य, इता (सानो बत्ती), जजंका (जनै) पनि चाहिन्छ । सगुनमा हाँसको फुल, सिंगो माछा आवश्यक हुन्छ । भोज भने आफू खुसी हुन्छ, अथवा आफूले सक्दो । सूर्य उदय हुने पूर्व अथवा अस्त हुने पश्चिम दिशातिर फर्केर म्ह पूजा गरिन्छ ।  म्ह पूजा गर्ने जति सदस्य छन्, प्रत्येकको अगाडि जलमण्डल बनाउनुपर्छ । जल मण्डलको बीचमा पाँचवटा तेलको चक्का बनाउनुपर्छ, त्यसलाई चिकंमन्द (तेल मण्डल) भनिन्छ । परिवारको कोही सदस्य बिरामी छन् अथवा घरबाहिर विदेशमा छन् भने पनि उनको प्रतिनिधित्व गर्दै मण्डल बनाइन्छ । त्यस मण्डलको नजिक बस्नेले त्यसमा पनि पूजा गर्ने गर्छन् । पूजाका क्रममा पुरुषले टोपी लगाउँछन् भने महिलाले दायाँ हात बाहिर निकालेर पछ्यौरा ओढ्ने गर्छन् । प्रकाशित: कार्तिक १३, २०७३

http://kantipur.ekantipur.com/printedition/news/2016-10-29/20161029082456.html

‘देवताजस्तो राक्षस’ लाखे

‘देवताजस्तो राक्षस’ लाखे पाँच दिनपछि इन्द्रजात्रा सुरु हुनेछ । त्यसको दुई दिनअगाडि भाद्र शुक्ल द्वादशीका दिन विधिवत् रूपमा लाखे मजिपातस्थित घरबाट निकालिन्छ । - हिमेश, काठमाडौं


भाद्र २५, २०७३- इन्द्रजात्रा के सुरु हुन्छ, सहरतिर लाखेका पनि दिन सुरु हुन्छन् । लामालामा कपाल, अनि डरलाग्दो मुखौटो । अनौठो नृत्य पनि । राक्षस हो, लाखे । तर यो त्यस्तो राक्षस होइन, जसले उद्दण्ड मच्चाउने गर्छ । लाखेलाई शान्त भैरव पनि भनिन्छ । सम्भवत: ०३० सालको वरिपरि हुनुपर्छ, जति बेला काठमाडौंमा जताततैबाट मूर्ति हराउने गथ्र्यो । खासमा मूर्ति चोरिन्थ्यो । जनता गुपचुप हुन्थे । तर भित्रभित्रै सबै एउटै तथ्य के मान्थे भने यो काममा निकै माथिको हात थियो ।

अहिले त्यो माथि पनि रहेन । जे होस्, एक दिन त्यो लाखेको मुखौटो पनि चोरियो । अहिलेको मुखौटो खासमा नयाँ हो । सक्कली होइन । सक्कली मुखौटोमा एउटा ठूलो भव्य हीरा थियो । धेरैपल्टको प्रयासपछि त्यो मुखौटो चोरिएको थियो । कसले चोर्‍यो, कसरी चोर्‍यो, कहिल्यै तथ्य बाहिर आएन । धेरै दिनपछि मुखौटो विष्णुमतीको बालुवामुनि लुकाएर राखिएको भेटियो । त्यसमा त्यो हीरा भने थिएन । मुखौटो पनि बिग्रेको स्थितिमा थियो ।  त्यो त्यही हीरा थियो, जसलाई जंगबहादुरले बेलायत भ्रमणबाट फर्केयता चढाएका थिए । पूरा कथा यस्तो छ । जंगबहादुरले बेलायत यात्राका बेला आफ्ना मिल्ने साथी सिद्धिमान राजभण्डारीलाई पनि सँगै लगेका थिए । लाखेको घर काठमाडौंको मजिपातमा हो । सिद्धिमान त्यस नजिकैको यंगालमा बस्थे । जंगबहादुरको टोली समुद्री बाटो भएर बेलायत गएको थियो । एकपल्ट उनी बसेको जहाज डरलाग्डो आँधीहुरीमा फस्यो । जंगबहादुरलाई के लाग्यो भने अब आफू बाँचिन्न ।  उनी साह्रै डराए । तर सिद्धिमान भने डराएनन् । उनले भने, ‘हामीलाई लाखेले रक्षा गर्नेछ ।’ जंगबहादुरले पनि लाखेलाई सम्झेर प्रार्थना गरेछन् । त्यही बेला जंगबहादुरले घोषणा गरेका रहेछन्, ‘यदि म सकुशल नेपाल फर्कन सकें भने लाखेको मुखौटोमा हीरा चढाउनेछु ।’ नेपाल फर्केयता जंगबहादुरले आफ्नो वचन राखे । समस्यामा पर्दा पनि अहिले पनि लाखेलाई सम्झने हो भने उनले रक्षा गर्ने विश्वास छ । अनि विश्वास के पनि छ भने सम्भवत: जसले त्यो मुखौटो चोरेको थियो, त्यसको पूरा वंशकै नाश भएको हुनुपर्छ ।  पाँच दिनपछि इन्द्रजात्रा सुरु हुनेछ । त्यसको दुई दिनअगाडि भाद्र शुक्ल द्वादशीका दिन विधिवत् रूपमा लाखे मजिपातस्थित घरबाट निकालिन्छ । जंगबहादुरकै पालादेखि हो, लाखे घरबाट निस्केयता पहिलो पूजाका लागि तिनै सिद्धिमानको पुख्र्यौली घरतिर जाने गर्छ । खासमा सिद्धिमानले पनि आफू बेलायतबाट सकुशल नेपाल फर्केयता के घोषणा गरेका रहेछन् भने लाखे निस्केयता पहिलो पूजा आफ्नो परिवारले गर्नेछ । सिद्धिमानले सुरु गरेको परम्परा अहिले पनि कायम छ ।  इन्द्रजात्रामा कुमारीको रथ तातिन्छ । सवभक्व पनि निस्कन्छन् । अनि पुलिकिसी पनि । तर लाखेको आफ्नै आकषर्ण छ । लाखेसँग झ्यालिंचा पनि जोडिन्छ र यो नै धेरैका लागि आकर्षणको विषय हुने गर्छ । मजिपातमा नेवार रंजितकारहरूको बाहुल्य छ । लाखे बन्नेहरू यिनै रंजित हुन् । लाखेको त्यो मुखौटो एकपल्ट लगाउनुपर्छ, त्यो लगाउने मान्छे, मान्छे रहन्न । अविश्वसनीय रूपमा त्यसमा परिवर्तन आउने गर्छ । मुखौटो लगाउन अगाडि मात्र २४ मिटर लामो फित्ता बाँध्नुपर्छ ।  लामो कपाल आफ्नै ठाउँमा छ । मुखौटो सँगै थप पारम्परिक वेशभूषा पनि । मुखौटोसँग जोडिएका भित्ता र कपाल मात्र पनि ३० किलोभन्दा बढी हुन्छ । वेशभूषा सबै जोड्ने हो भने ५० किलो पुग्छ । यति धेरै तौल बोकेर पनि लाखे गजब फुर्तिलो हुन्छ । उत्तिकै जोसिएर नाच्ने पनि गर्छ । ‘लाखेमा साँच्चै केही दैवीय शक्ति नहुँदो हो त यस्तो सम्भव हुन्न,’ ठोकुवा गर्ने गर्छन्, लाखेका मूल नाइके राजीव रंजित । राजीव आपैंm लाखे भने बन्दैनन् । उनी त लाखे बनाउने सबै प्रक्रियाका पुजारीजस्तै हुन् ।  लाखेको घरदेखि अरू सबै सम्पत्तिको जिम्मा यिनै राजीवको परिवारलाई छ । यो काम उनको परिवारले गरिआएको पनि धेरै वर्ष भइसकेको छ । यो परिवारका जति पनि सदस्य छन्, सबैले भाद्र शुक्ल द्वादशी अगाडि राति लाखे छमछम घुँगुरा बजाएर आउने गरेको सुनेकै हुन् । अझ राजीवकी आमा युमना रंजितले धेरैपल्ट यस्तो सुनेकी छन् । उनको परिवार मात्र के र, पूरा टोलवासीले यस्तो आवाज सुनेका छन् । सबै यस्तै दाबी गर्छन् । इन्द्रजात्राका बेला राजीव आपैंm लाखेको सिंहासनअगाडि मुखौटोको सुरक्षाका लागि सुत्ने गर्छन् ।  केही तल–माथि परेको छ भने यी ३१ वर्षीय मूल नाइतेलाई साह्रै अप्ठ्यारो पर्छ । इन्द्रजात्रा चलिरहेको बेला प्रत्येक दिन राजीव र उनको परिवारले सानोतिनो भोजकै आयोजना गर्नुपर्छ । अनि एउटा तथ्य, लाखेलाई काँचो केही पनि चल्दैन, जसरी अरू देवतालाई चल्ने गर्छ । लाखेलाई सबै पकाएर नै चढाउनुपर्ने हुन्छ । त्यसैले त लाखे शान्त भैरव । लाखे राक्षस त हुन्, तर देवताजस्ता ।  मजिपात खासमा संस्कृत शब्द मज्झिपातको अपभ्रंश हो । मज्झिपातको अर्थ हो, बीचको सहर । अनि जति बेला गुणकामदेवले काठमाडौं सहर बनाए, यो मज्झिपात एउटा महत्त्वपूर्ण भाग थियो । मरु, भीमसेनस्थान, जसैदेवल र यंगालले घेरिएको छ, मजिपात । अनि विश्वास छ, लाखेको परम्परा त्यही बेलादेखि सुरु भएको हो । यससँग जोडिएको किंवदन्ती भने यस्तो छ । यही मज्झिपातकी एक युवती निकै राम्री थिइन् र उनी नजिकैको खेतमा गएर कृषिको काम गर्थिन् । उनको एक राक्षससँग माया बसेछ ।  ती राक्षस राति भयो कि तिनै युवतीको घरमा आउँथे र तिनीसँगै सुत्थे । एक दिन होइन, दुई दिन होइन, यो टोल छिमेकीले थाहा पाइहाले । अनि उनीहरूले राक्षसलाई समातेर केरकार गरे । पछि निर्णय के भयो भने ती युवती र राक्षसबीच विवाह गराउने । राक्षस तयार भए । उनलाई के पनि सर्त राखियो भने टोल र छरछिमेकीको रक्षा गर्ने काम पनि उनकै हो । राक्षस यसमा तयार भए । त्यही बेलादेखि हो, लाखेको परम्परा सुरु भएको ।  के लाखेले मजिपातलाई अहिलेसम्म पनि साँच्चै रक्षा गरिरहेकै छन् त ? उनीहरूको विश्वास छ– मजिपातमा कोही पनि बच्चालाई झाडापखाला र अरू यस्तै सरुवा रोग लाग्दैन । लाखे पहिलोपल्ट देख्ने जो कोही सानो बच्चा पक्कै डराउनुपर्ने हो । तर यतातिरका बच्चा सानैमा पनि लाखेसँग डराउँदैनन् । जन्मेदेखि नै निडर हुने गर्छन् । त्यसैले यहाँका युवा बढी हुल्याहा हुने गर्छन् पनि भनिन्छ । यी सबै लाखेसँग जोडिएका यस्ता विश्वास हुन्, जुन अहिलेसम्म पनि अटुट चलिरहेको छ ।  त्यसो त जहाँजहाँ नेवार बस्ती हुने गर्छ, त्यहाँ लाखे हुने गर्छन् नै । इन्द्रजात्रासँग जोडिएको हुँदा मजिपात लाखे भने विशेष र मुख्य हो । मजिपात टोलका जति पनि युवा रंजित छन्, लगभग सबै लाखे बनेकै छन् । पुराना बूढापाका त लाखे हुने नै भए । यसमध्ये ओमशंकर रंजित सबैभन्दा प्रख्यात लाखे हुन् । ‘ओमचा लाखे’ भनेपछि पुरानो समयमा उनलाई नचिन्ने कोही थिएन । उनी गजब नाच्थे । उनी त्यति बेलाका नायकजस्तै थिए ।  लाखे नाचको पनि शैली हुन्छ, यसको पनि व्याकरण हुन्छ भने त्यसका लागि उनी ठ्याक्कै मिल्थे । पछिल्लो समयका चर्चित लाखे भने लक्ष्मण रंजित हुन् । पछिल्लो भूकम्पमा उनको खुट्टा भाँचिएपछि उनी दोहोर्‍याएर लाखे भएका छैनन् । यही मजिपातका कुमार रंजित भने अहिलेसम्म लाखे भएका छैनन् । तिनै मूल नाइके राजीवले पनि कुमारलाई प्रत्येक वर्ष लाखे बन्न प्रस्ताव राख्छन् । तर उनी मान्दैनन् । त्यसमाथि यिनको सानो शरीर, लाखे बन्न पनि सुहाउँदैन ।  यी कुमार भने बौद्धिक छन् । लाखेबारे केही सोध्नु छ भने एउटा आधिकारिक व्यक्ति यिनै हुनुपर्छ । लाखे घरको केही पर यिनको घर पर्छ । उनले लामो समयदेखि लाखेबारे निरन्तर अध्ययन पनि गरिरहेका छन् । लाखे परम्परामा उनी दार्शनिक पक्ष देख्छन् । जस्तो, लाखेसँग जोडिएका चमत्कारी तथ्यबारे विश्वास गर्ने नगर्ने आफ्नो ठाउँमा छ । तर जति बेला गुणकामदेवले सहर बसाले, त्यति बेला यहाँको जनतालाई नियममा राख्न, अनुशासनमा राख्न केही डर–त्रास त देखाउनु नै पथ्र्यो । यो डर–त्रास नै लाखे हो ।  केही खराब काम गरे, ‘लाखेले यस्तो गर्नेछन्, उस्तो गर्नेछन्’ भन्ने डर सबैमा थियो । फेरि लाखे आस पनि हो, किनभने यसले सहरको रक्षा गर्ने विश्वास पनि थियो । यो नै खासमा लाखेसँग जोडिएको ‘लिजेन्ड’ हो । वास्तवमै लाखे गजबका पात्र बनेका छन् । मानवीय शक्तिलाई ठीक ठाउँमा राख्न राक्षसी शक्तिको निर्माण । सायद लाखेजस्तो पात्रको आवश्यकता यति बेला अहिले अझ बढी छ । चारैतर्फ बेतिथि चलिरहेको बेला खराब काम गर्नु हुन्न भन्ने डर उत्पन्न गराउने पात्र लाखेको जीवन्तता कति स्वाभाविक देखिन्छ ।  प्रकाशित: भाद्र २५, २०७३

http://kantipur.ekantipur.com/printedition/news/2016-09-10/20160910115515.html

प्रकाशनको पर्खाइमा सवा लाख श्लोक

प्रकाशनको पर्खाइमा सवा लाख श्लोक - हिमेश



श्रावण २२, २०७३- नेपाल सिद्धार्थ गौतमको जन्मथलो मात्र होइन, बौद्ध धर्मको जन्म पनि यहीं भएको हो। बुद्ध जयन्तीताका काठमाडौंमा भएको पछिल्लो अन्तर्राष्ट्रिय बौद्ध सम्मेलनमा यही घोषणा गरिएको थियो। केहीलाई यो चित्त बुझेन। बौद्ध धर्मको जन्म पनि नेपालमै भएको दाबी प्राज्ञिक रूपमा यो ठीक भएन कि? केही अलमलमा पनि परे। जसले यो नारा अगाडि सारे, उनीहरूको दाबी थियो, अब हामीले बौद्ध धर्मको जन्म पनि नेपालमै भएको भन्न सक्नुपर्छ। र, यसका लागि हामीले प्रस्तुत गर्न सक्ने तर्कका रूपमा रहेको छ– शतसाहस्रिका प्रज्ञापारमिता।

नेपाल संस्कृति विश्वविद्यालयको बौद्ध दर्शन विभागका प्रमुख काशीनाथ न्यौपाने दाबी गर्छन्, ‘बौद्ध धर्म दर्शनका प्राय: सबै पुस्तक हस्तलिखित रूपमा नेपालमै उपलब्ध हुनुले यसको मूल थलो नेपाल नै हो भन्दा अत्युक्ति नहोला।’ पछिल्लो समय न्यौपानेसँगै त्यही बौद्ध दर्शन विभागका टीकाराम न्यौपाने, प्रेमराज न्यौपाने र शारदा पौडेलले गज्जब काम गरेका छन् र यो हो, अहिलेसम्म कसैले गर्न नसकेको, शतसाहस्रिका प्रज्ञापारमिताको पूर्ण संकलन। जति बेला उनीहरूको कामले पुस्तकको आकार लिनेछ, पूरा विश्व अचम्ममा पर्नेछ। र, भन्नेछ, ‘यो त वास्तवमै अद्वितीय काम हो।’

शतसाहस्रिका प्रज्ञापारमिता पच्चीस सय वर्षपहिले गौतम बुद्ध स्वर्यले दिएका उपदेशको सार हो। योभन्दा ठूलो संस्कृत भाषामा लेखिएको पुस्तक अहिलेसम्म अर्को छैन। नामैले भन्छ, शतसाहस्रिका प्रज्ञापारमितामा १ लाख २५ हजार श्लोक छन्। महाभारतमा ८० हजार श्लोक छन्। शतसाहस्रिका प्रज्ञापारमितालाई आधार मानेर बौद्ध धर्म दर्शनका अरू ४० ग्रन्थ लेखिएका छन्। खासमा ती सबै शतसाहस्रिका प्रज्ञापारमिताका छोटकरी रूप हुन्।  प्रज्ञापारमिताका जति पनि संस्करण छन्, त्यसमध्ये शतसाहस्रिका प्रज्ञापारमिता सबैभन्दा ठूलो हो भने प्रज्ञापारमिता हृदयसूत्र सबैभन्दा सानो। शतसाहस्रिका प्रज्ञापारमितालाई छाडेर अहिलेसम्म प्रज्ञापारमिताका अरू संस्करण सम्पादन भएर प्रकाशित पनि भइसकेका छन्। तर शतसाहस्रिका प्रज्ञापारमिताको भने सम्पादन र प्रकाशन हुन सकेको थिएन। संस्कृति विश्वविद्यालयका न्यौपाने र उनका साथीहरूले यही काम गरेका हुन्, शतसाहस्रिका प्रज्ञापारमिताको सम्पादन। अब यसले प्रकाशनको बाटो कुरिरहेको छ।  बौद्ध धर्मको महायानी वैपुल्य सूत्रमा दुई प्रकारका ग्रन्थ पाइन्छ। एक प्रकारमा बुद्ध, बोधिसत्व, बुद्धयानको महत्त्व बताइएको हुन्छ। यसमा उदाहरण हुन्, ललितविस्तर, सद्धर्मपुण्डरीक आदि। अर्को प्रकारको ग्रन्थमा महायानको मुख्य सिद्धान्त शून्यता अथवा प्रज्ञाको महत्त्व बताइएको हुन्छ। प्रज्ञापारमिता सूत्र यस्तैमा पर्छ। महायान साहित्यमा प्रज्ञापारमिता सूत्रको सबैभन्दा ठूलो महत्त्व पाइन्छ। यसलाई बौद्ध विद्वान्हरूले आगम ग्रन्थ पनि भनेका छन्। यो बौद्ध संस्कृति साहित्यको प्राचीन ग्रन्थ हो।  सन् १७९ मै प्रज्ञापारमिता सूत्र चिनियाँ भाषामा अनुवाद भइसकेकाले पनि यसको प्राचीनता अनुमान गर्न सकिन्छ। यसको संवाद शैली प्राचीन प्रकारको छ। अरू महायानी ग्रन्थमा गौतम बुद्ध प्राय: अरू कोही बोधिसत्वसँग संवाद गर्छन्। प्रज्ञापारमिता सूत्रमा बुद्ध सुभूति स्थविरसँग कुराकानी गर्छन्। शून्यताबारे यस ग्रन्थमा सुभूति र अर्का स्थविर शारिपुत्रबीच संवाद छ र यो निकै गम्भीर छ। सबैभन्दा महत्त्वपूर्ण तथ्य के भन्दा नेपाली परम्पराअनुसार मूल प्रज्ञापारमिता १ लाख २५ हजार श्लोकको छ।  अहिले सम्पादन भएको यही परम्पराअनुसार हो। यति ठूलो प्रज्ञापारमितालाई घटाएर अष्टसाहस्रिका प्रज्ञापारमिता बनाइयो। यसलाई पनि घटाएर २५ हजार, १० हजार र आठ हजार श्लोकको पनि बनाइयो। समग्र शतसाहस्रिका प्रज्ञापारमिताको सारांश स्वरूपलाई प्रज्ञापारमिता हृदयसूत्र भनिन्छ। नेपालमा अष्टसाहस्रिका प्रज्ञापारमिता बढी लोकप्रिय छ र यसलाई नवग्रन्थमा राखिएको छ। नेपाल मण्डलमा मनाइँदै आएको बौद्ध धर्ममा नवग्रन्थको ठूलो महत्त्व रहेको छ। अझै पनि काठमाडौं उपत्यकामा प्रज्ञापारमिता पाठ गर्ने परम्परा छ।  यस प्रसङगमा एकपल्ट इतिहासमा फर्कन आवश्यक हुन्छ। भारतमा बौद्ध धर्म लोप भए पनि नेपालमा भने संस्कृतमा आधारिक महायानी बौद्ध धर्म प्राचीनकालदेखि नै जीवन्त थियो। लगभग दुई वर्षअगाडिसम्म संस्कृत भाषामा लेखिएका बौद्ध ग्रन्थ नै लुप्त भइसकेको अनुमान थियो। तर त्यस्तो थिएन। सन् १८३३ मा अंग्रेज सरकारले ब्रायन हडसनलाई काठमाडौंमा आवसीय दूत नियुक्त गरे। उनी सन् १८४३ सम्म आफ्नो पदमा रहे। त्यही बेला उनले काठमाडौंमा संस्कृत भाषामा लेखिएका बौद्ध ग्रन्थका पाण्डुलिपि फेला पारे।  तत्कालीन राणा प्रधानमन्त्री जंगबहादुरले फालेका यस्ता बौद्ध ग्रन्थ हडसनले जम्मा गरेर ३ सय ८१ पोका बनाए। ती सबै विदेशीलाई उपहार दिए। त्यही बेला के पनि थाहा भयो भने संस्कृतमा लेखिएका बौद्ध ग्रन्थ पाली भाषाका बौद्ध ग्रन्थभन्दा फरक छन्। तर ती चीन र तिब्बतमा रहेका महायानी बौद्ध ग्रन्थसँग भने मिल्दोजुल्दो छन्। हडसनअगाडि एक प्रकारले कसैलाई यसबारे थाहा थिएन। नवग्रन्थसहित जति बेला यी ग्रन्थबारे अध्ययन सुरु भयो, यसले बौद्ध इतिहासमा क्रान्ति नै ल्यायो।  अहिले विदेशमा जति पनि प्रज्ञापारमिताका हस्तलिखित प्रति उपलब्ध छन्, ती सबै नेपालबाटै लगिएका छन्। ती प्रतिमा नेपालको मौलिक रञ्जना, प्रचलित र भुजिंमोल लिपि प्रयोग भएका छन्। पूरा विश्वका बौद्ध धर्मावलम्बी, संस्कृत विज्ञ र अध्ययनकर्ताले लामो समयदेखि शतसाहस्रिका प्रज्ञापारमिताको सम्पादनसहित प्रकाशित होस् भनेर प्रतीक्षा गरिरहेका थिए। अहिलेसम्म शतसाहस्रिका प्रज्ञापारमिताको सम्पादन हुन नसक्नु त यसको विशालता, फरक लिपि र एकै स्थानमा सबै पाण्डुलिपि उपलब्ध नहुनु नै हो।  नेपालमा बौद्ध दर्शनमा विद्यावारिधि गर्ने न्यौपानेले दुई दशकभन्दा बढी समय भइसकेको छ, यसको काम सुरु गरेको। पछिल्लो तीन वर्षदेखि संस्कृति विश्वविद्यालयका यी चारजनाले प्रत्येक दिन १२ घन्टाका दरले यसमा काम गरिरहेका थिए। शतसाहस्रिका प्रज्ञापारमिताका पाण्डुलिपि मात्र संकलन गर्न उनीहरूले २० लाख रुपैयाँभन्दा बढी खर्च गरिसकेका छन्।  पाण्डुलिपि संकलन गर्न उनीहरू कहाँ मात्र पुगेनन्? हाम्रो राष्ट्रि्रय अभिलेखालयदेखि आशा सफू गुठी, इटुंबहाल, भगवान बहाल, पाटन।  अनि कोलकाताको एसियाटिक सोसाइटी, नयाँ दिल्लीको इन्दिरा गान्धी राष्ट्रिय अभिलेखालय, बेइजिङको चिनियाँ राष्ट्रिय अभिलेखालय, बेलायतको क्याम्ब्रिज विश्वविद्यालय, जापानको क्याटो र टोकियो विश्वविद्यालय। यसरी जम्मा भएका १६ पाण्डुलिपि प्रयोग गरेर न्यौपाने र उनका साथीहरूले समीक्षात्मक संस्करण तयार पारेका हुन्। यसले पुस्तक आकार लिने हो भने कम्तीमा पाँच सय पानाका २० ठेली तयार हुनेछन्। यसले पनि सजिलै अनुमान गर्न सकिन्छ, शतसाहस्रिका प्रज्ञापारमिता वास्तवमै कति विशाल छ भनेर।  यसले पुस्तकको आकार लिंदा एक करोड रुपैयाँ खर्च हुन सक्छ। ‘हाम्रो कामबारे थाहा पाएपछि तीन चार विदेशी विश्वविद्यालयले शतसाहस्रिका प्रज्ञापारमिताको विशाल ग्रन्थ हामी छाप्छौं भन्ने प्रस्ताव आइसकेका छन्। हामी चाहन्छौं, यो काम नेपालमै होस्, अझ नेपाल सरकारले नै। यो नेपालको अमूल्य सम्पत्ति हो। शतसाहस्रिका प्रज्ञापारमिता नेपालमा उपलब्ध हुनु सबै नेपालीका लागि गौरवको विषय हो। नेपालमा छापेर बाँकी विश्वले शतसाहस्रिका प्रज्ञापारमिता पढ्न पाओस्।’  अनि पुष्टि हुन सक्नेछ, नेपाल सिद्धार्थ गौतमको जन्मथलो मात्र होइन, बौद्ध धर्मको जन्म पनि यहीं भएको हो। त्यसो त न्यौपानेले शतसाहस्रिका प्रज्ञापारमितालाई लिएर सरकारी निकायसँग प्रारम्भिक चरणमा कुराकानी पनि गरिसकेका छन्। खासमा उनीहरू अब सरकारको तर्फबाट ठोस उत्तरको प्रतीक्षामा छन्। न्यौपाने भन्छन्, ‘चीनले एकपल्ट भारतलाई चिनियाँ भाषामा रहेको आठ खण्डको महाभारत उपहार दिएको थियो। नेपालले पनि विदेशीलाई शतसाहस्रिका प्रज्ञापारमिता उपहार दिन सक्छ।’ यसले नेपाल ज्ञानको क्षेत्रमा कति धनी छ, त्यो पूरा विश्वले थाहा पाउनेछ।

 प्रकाशित: श्रावण २२, २०७३

http://kantipur.ekantipur.com/printedition/news/2016-08-06/20160806190354.html

‘ठ्या सफू’ छ कि ?

‘ठ्या सफू’ छ कि ? 
पछिल्लो एक दशकदेखि ‘ठ्या सफू’ अर्थात् पवित्र पुस्तक खोज्ने र त्यसलाई ‘डिजिटलाइज’ गर्ने काम गरिरहेका छन् इतिहासविद् शंकर थापा । ठ्या सफू हराइसकेका छैनन् । तर यिनको अचेल अध्ययन अध्यापन हुन्न । खालि देवता मानेर पूजा चाहिँ हुन्छ । - हिमेश



कार्तिक २७, २०७३- नेवार संस्कृतिको एउटा निकै राम्रो पक्ष हो, पुस्तक प्रेम । यो पुस्तक संस्कृति धेरै अगाडिदेखि रहेको मानिन्छ, त्यो पनि विशिष्ट तरिकाले । यसको एउटा उदाहरण यस्तो छ– पाटनको प्रसिद्ध हिरण्यवर्ण महाविहारमा प्रज्ञापारमिता र अरू हस्तलिखित ग्रन्थको तीन चार वर्षको अन्तरमा फेरि मिलाउने र सिलाउने आदि हुन्छ । विश्वास गरिन्छ, पुस्तकको पनि न्यास हुन्छ । न्यास अर्थात् प्राण । भनौं, जीवन । त्यसैले त पुस्तकलाई ढोग्ने गरिन्छ ।

खुट्टाले छुँदा पनि पाप हुने डर हुन्छ । हिरण्यवर्ण महाविहारमा रहेका हस्तलिखित ग्रन्थलाई मिलाउने क्रममा सबैभन्दा पहिले पूजाविधि गर्दै त्यसको प्राण झिकेर कलशमा हालिन्छ । त्यसपछि मात्र ती ग्रन्थमा जे गर्नुपर्ने हो, गरिन्छ । काम सकेपछि फेरि पूजा विधिबाट प्राण ग्रन्थमा सारिन्छ । काठमाडौं उपत्यका यस्तै हस्तलिखित ग्रन्थका लागि निकै धनी र समृद्ध छ । प्राय: नेवारको घरमा यस्ता हस्तलिखित ग्रन्थ हुने गर्छन् ।  

यी सबै प्रचलित भाषामा ठ्या सफू हुन् । अर्थात् पवित्र पुस्तक । पछिल्लो एक दशकदेखि यिनै ठ्या सफू खोज्ने र त्यसलाई ‘डिजिटलाइज’ गर्ने काम गरिरहेका छन्, इतिहासविद् शंकर थापा । त्रिविविका यी प्रोफेसर डाक्टरले ‘नेवार बुद्धिजम’ मा वरिपरि रहेर १३ पुस्तक लेखिसकेका छन् । यस्तै धेरै जर्नल र अरू पुस्तकमा पनि लेखिसकेका छन् । उनी अहिले त्रिविविको केन्द्रीय इतिहास विभागका प्रमुख पनि हुन् । उनी ‘नेवार बुद्धिजम’ भन्नुलाई संकुचित पनि मान्दैनन् । बरु यसले काठमाडौं उपत्यकामा प्रचलित बौद्ध धर्मलाई विशिष्ट पहिचान मिलेको मान्छन् ।  

थापाले वज्रयान बौद्ध धर्ममा केन्द्रित रहेर गहन अध्ययन सुरु गरेको दुई दशकभन्दा बढी भइसकेको छ । पछिल्लो समय यसमै बढी केन्द्रित छन् । उनका अनुसार केही शताब्दी अगाडिसम्म तिब्बतीहरूका लागि बौद्ध धर्म अध्ययनका लागि नेपाल आउनु ठूलो उपलब्धि हुने गथ्र्यो । युवा तिब्बतीहरू काठमाडौंमा गएर पढ्ने सपना बुन्थे । तिब्बतबाट लामो यात्रा तय गरेर काठमाडौंमा आउने गर्थे र विशेषत: पाटनका वज्राचार्यको घरमा बसेर बौद्ध धर्मको अध्ययन गर्थे । त्यो समयका वज्राचार्य बौद्ध विद्वान्हरू संस्कृतमा पारंगत हुन्थे । अब त यी सबै इतिहास भए । यो परम्परा रहेन । तर त्यति बेला अध्ययनका लागि प्रयोग हुने ठ्या सफू भने अहिलेसम्म पनि ठ्याक्कै हराएका छैनन् । फरक के भने ती ठ्या सफूको अचेल अध्ययन अध्यापन भने हुन्न । खालि देवता मानेर पूजा भने हुन्छ ।  यी ठ्या सफू पनि हराएर जाने क्रममा छन् । ती पुस्तकको आयु पनि सकिँदै छ । त्योभन्दा पनि बढी चिन्ता, ती विदेशीलाई बेचिने क्रम जारी छ । आजभोलि यी ठ्या सफू किन्नमा चिनियाँहरू अगाडि छन्, उनीहरू अचेल धनी छन् र ठ्या सफूका लागि राम्रै मूल्य तिर्न पनि तयार हुन्छन् । यो लाखौं रुपैयाँमा बिक्री हुने गर्छ ।  

पछिल्लो पटकको भूकम्पपछि अझ धेरैलाई आफ्नो घरमा रहेको ठ्या सफूलाई पटक्कै उचित ध्यान दिन सकिरहेका छैनन् । भूकम्पकै कारण कति हराए, कति सधैंका लागि बिग्रिए पनि । यसले ठ्या सफूलाई ‘डिजिटलाइज’ गर्न किनै परिश्रम गरिरहेका थापालाई अझ चिन्तित बनाएको छ । त्यसो त हाम्रै राष्ट्रिय अभिलेखालय, केशर लाइब्रेरी, आशा सफूकुथिमा ठ्या सफूको संग्रह नभएको होइन, त्यहाँ पनि ठ्या सफूको ‘डिजिटलाइज’ नभएका होइनन् । तर व्यक्तिगत र व्यवस्थित रूपमा यो काम गरिरहेका एक्ला व्यक्ति हुन्, थापा । उनले यो काम ब्रिटिस लाइब्ररीले तोकेको खास ‘स्टान्डर्ड’ अनुसार गरिरहेका छन् ।  अहिलेसम्म उनले हजारभन्दा माथिको संख्यामा ठ्या सफूको ‘डिजिटलाइज’ गर्ने काम गरिसके । उनी यति बेला अनुभव गरिरहेका छन्, यो काम अझ तीव्र गतिले गर्नु छ, किनभने ठ्या सफू धेरै कारणले हराउने र बिग्रिने सम्भावना अहिलेकै समयमा छ । सुरुमा उनले यो काम सुरु गर्दा धेरैले ‘यो बाहुन/क्षत्रीको छोरोले यस्तो काम किन गर्नुपर्‍यो ?’ पनि भन्थे । तर अहिले उनलाई विश्वास गर्नेहरू बढेका छन् । यिनले पनि बौद्ध धर्मको उत्तिकै अध्ययन गरेको सुन्दा खुसी हुन्छन् ।  

ठ्या सफू बौद्ध धर्मका ग्रन्थका रूपमा मात्र सीमित छैनन् । यी वंशावली पनि हुन सक्छन् । केही ठ्या सफू हिन्दु धर्मका पनि छन् । यसमा संस्कृत भाषाको पनि प्रयोग भएको छ, अनि नेपाल भाषाको पनि । यस्तै यसमा रञ्जना, प्रचलित, भुजिंमोलजस्ता लिपि पनि प्रयोग गरिएका छन् । थापा मान्छन्, यी सबै नेपालका अमूल्य सम्पत्ति हुन् । यसमा हाम्रो ज्ञान, धर्म, इतिहास र संस्कृति सबै लुकेको छ ।  

नेपाल यी ठ्या सफूमा समृद्ध भनेर बाँकी विश्वले थापा पाएको पनि धेरै भएको छैन, राणाकालमा तिनै ब्रायन हडसन बेलायती प्रतिनिधिका रूपमा नेपाल आएपछि त हो । त्यति बेला उनले पनि यी ठ्या सफूको खुबै अध्ययन गरे र त्यस काममा उनलाई सहयोग गर्ने थिए, पाटनका प्रसिद्ध बौद्ध पण्डित अमृतानन्दले । त्यति बेला भारतबाट हराइसकेको बौद्ध धर्मको एक खास स्वरूप नेपालमा जीवित र जीवन्त छ भनेर कसैलाई थाहा थिएन । हडसनले काठमाडौं उपत्यकामा रहेको संस्कृत बौद्ध धर्मबारे बाँकी विश्वलाई बताए ।  

यिनै ठ्या सफूको ‘डिजिटलाज’ गर्न थापालाई सधैंका लागि दिनुपर्छ भन्ने होइन । उनी आफूले पाएका ठ्या सफूको ‘डिजिटलाइज’ गर्छन् र फिर्ता दिन्छन् । होइन, उनीमाथि विश्वास छैन भने  आफ्नै घरमा बोलाएर आफ्नै अगाडि तस्बिर खिच्न दिए पनि हुन्छ । थापा घरघरमै आउन पनि तयार छन् । उनको सबैभन्दा ठूलो डर हो, यी ठ्या सफू विदेशीलाई बेचिने क्रमलाई लिएर हो । उचित व्यवस्थापन नभएर पनि ठ्या सफू सधैंका लागि हराउने डर छ उनलाई ।  थापा केही वर्षसम्म यो काम गरेर आफूले ‘डिजिटलाइज’ गरेका सबै ठ्या सफू राष्ट्रिय संग्रहालय र लोटस रिसर्चस् सेन्टरलाई दिने योजनामा छन् । उनलाई विश्वास छ, यसले ठ्या सफू अध्ययन अध्यायपन गर्न चाहने सबैका लागि सजिलो हुनेछ । किनभने यसमा अहिलेसम्म पनि अध्ययन अध्यापन हुन सक्ने ठाउँ धेरै नै बाँकी छ । उनी भन्छन्, ‘अहिले पनि यी ठ्या सफूको संरक्षण नगर्ने हो भने कहिले गर्ने त ?’ त्यसैले उनी प्रश्न गर्छन्, ‘तपाईंको घरमा पनि ठ्या सफू छ कि ?’   

प्रकाशित: कार्तिक २७, २०७३

http://kantipur.ekantipur.com/printedition/news/2016-11-12/20161112090028.html

Saturday, April 2, 2016

काजीमानको योगदान

02 Apr 2016
२० चैत्र, २०७२
ओम धौभडेल
काजीमानको योगदान

भत्कपुरको माटोमा जन्मि कला, संस्कृति र सम्पदालाई अति माया गर्ने कलाकारको नाम हो काजीमान कर्माचार्य। आज हामी माझ उनी छैनन्, तरको उनको कला छन्।

बिसं १९२२ मा सुकुलढोकाको बखुँमला गल्लीमा भैरबसिंह र हिरामायाको जेष्ठ सुपुत्रका रुपमा जन्मेका थिए उनी। उनको परिवार जन्मजात तान्त्रिक कर्मकाण्ड गर्थ्यो। लिच्छवी कालमै फस्टाएको तान्त्रिक मतमा कर्माचार्य समुदायबाट महत्वपूर्ण भुमिका निवार्ह भएको देखिन्छ।

काजीमानसँग तन्त्र सिक्नेहरु आउँथे। भक्तपुरका तत्कालीन बडाहाकिम धन शम्शेर पनि उनका चेला थिए। कर्माचार्यबाट प्राप्त बिधा सदुपयोग गर्दै धन शम्शेरले बृहद् पुरहशर््चरण, कुलार्णव रहस्य जस्तो तान्त्रिक बिधाका पुस्तक लेखेका छन्।

काजीमानको अर्को खुबी चित्रकारिता पनि हो। तन्त्रमा चित्रको महत्व हुन्छ। तन्त्र एवं चित्र दुबै बिधाका लागि एकाग्रता, धैर्यता अनि लगन चाहिन्छ। उनी नामूद तान्त्रिकका साथ सिध्दहस्त चित्रकार बने। उनले बनाएका हरेक चित्र दुरुस्त छापा झैं देखिन्छन्।।

औपचारिक शिक्षा बिनै उनले बनाएका चित्र अब्बल रहे। तन्त्र भित्रका अनेकौ मुद्रा तथा यन्त्रलाई भन्दा बढि प्राथमिकता कला, संस्कृति, सम्पदा प्रति ध्यान केन्द्रित गरी उनले मन्दिर, दरवार र संस्कृतिका जीवन्त चित्र बनाए।

उनले भक्तपुरको न्यातापोल देवलदेखि जनकपुरको जानकी मन्दिरसम्म बनाए। चाँगुनारायण, भक्तपुर, काठमाडौं र पाटनको लायकु परिसर, बनेपाको चण्डेश्वरी मन्दिर, सांखुको बज्रयोगिनी मन्दिरका साथै जात्राका चित्र बनाएका छन्। धन शम्शेरले लेखे्को बृहद् पुरहर्श्चरण ग्रन्थका सबै चित्र उनैले बनाएका। उनको एउटा कृति सांखुको बज्रयोगिनी मन्दिर पनि हो। उक्त मन्दिर जिर्णोदार गर्दा उनको चित्रले सहयोगी बनेको थियो।

पोटे्रट कलामा समेत उनी निपुण थिए। मल्ल कालमा राजा महाराजाको ब्यक्ति चित्र बनाउने परम्परा थियो। मल्ल कालको उत्तरार्ध्दतिरका प्रताप मल्ल, भुपतिन्द्र मल्ल लगायत ब्यक्ति चित्रमा अधिक रुचि राख्थे। राजा भूपतिन्द्र मल्लका चित्र तलेजु भित्रको भैरब चोक ,पचपन्न झय्ाल दरबारको माटन तल्लाको कोठा भित्र बिश्वरुप र शिकारका दृश्यमा उनको मुहार देख्न सकिन्छ।

बिसं १९०३ को राजनैतिक परिवर्तन पछि ब्यक्ति चित्रको बिकास अघि बढ्यो। जंगबहादुरको बेलायत भ्मणसंगै कलाकार भाजुमान चित्रकारको उपस्थिती कोशेढूङ्गा साबित हुनपुग्यो। बिसं १८८९ मा कमाण्डर कर्णेल रणबीर सिंह थापाको ब्यक्ति चित्रबाट प्रभाबित भई जंगबहादुरले शुरु गरेको यो परम्परा प्रधानमन्त्री हुने अरु राणाले पनि बेलायतबाट चित्रकार झिकाइ पच्छाए।

जंगबहादुरले झै चन्द्र शम्शेरले पनि दिर्घमान माफर्त कयौं राणा एवं उनका पूर्खाको ब्यक्ति चित्र बनाए। बिसं २००७ सम्ममा नेपाली चित्रकलाले राजमान सिंह चित्रकार, भाजुमान चित्रकार, हनुमन्तसिंह चित्रकार, पूर्णमान चित्रकार,जीतनरसिंह चित्रकार, बखतमान चित्रकार, दिर्घमान चित्रकार, चन्द्रमानसिंह मास्के, तेज बहादुर चित्रकार, समर शम्शेर, चैते चित्रकार, सानु चित्रकार लगायतको नाम इतिहासमा उल्लेख गरेको छ। तर काजीमानको नाम कतै नआउनु दुःखको कुरा हो।

त्यसो त उनले राजामहाराजाका नभई आफ्नै र्पोटेट बनाएका छन्। उमेर ढल्केपछि फुर्सदमा ऐना अगाडि बसि आफ्नै अनुहार बनाए। ७४ बर्षका बुढाले ऐनामा अनुहार हेर्दै बनाउको चित्र अत्याधुनिक क्यामेराले खिचे जस्तै छ।

उनले नै ८२ बर्षको उमेरमा सोहि शैलीमा अर्को चित्र बनाए। उनको परिवारले त्यो प्रकाशमा ल्याएको छैन। मैले हेरेको छु। उनले अधिकांश पोटे्रट ७० देखि ८० बर्ष उमेरमा बनाएको देखिन्छ।

http://nagariknews.com/nagarik-sanibar/story/64069.html

Architecture of the Newars



महँगो भएकैले चाहेर पनि किन्न नसकेको एउटा पुस्तक छ, निल गुट्सोको ‘आर्किटेक्चर्स अफ द नेवार्स’ । बज्र बुक्समा मैले यो पुस्तकका लागि ३५ हजार रुपैँयासम्म दिएँ तर बिक्रेताले मानेनन्, ४० हजार भने । गुट्सोले ४० वर्षको अध्ययन लगाएर लेखेको पुस्तक हो यो । वास्तवमा, ‘स्कलरसिप’ भनेकै यही हो । विषयवस्तुमा चुर्लुम्मै डुब्ने । उनले नेपालको कला क्षेत्रमा गरेको ठूलो योगदान हो यो । उनलाई हाम्रो राज्यले कदर गर्नुपर्ने हो । भलै उनले यो अध्ययन पैसा र कुनै कदरका लागि गरेका थिएनन् । 

http://kantipur.ekantipur.com/printedition/news/2016-03-26/20160326103201.html

गोधूलिमा दुर्गालाल


- प्रभाकर गौतम
फाल्गुन १५, २०७२- दुर्गालाल श्रेष्ठ जन्मे हुर्केको टोल न्हैकन्तलाको छिमेकी टोल थाय्मदुका केटाहरूले न्हूबहालमा ‘सत्तलसिंह महाराज’ नामको डबली नाटकको तयारी गरिरहेका थिए । आफ्ना साथीहरूको साथमा दुर्गालाल पनि त्यहाँ गइरहन्थे । उनीहरूलाई अभ्यास कोठाभित्रै बसेर रिहर्सल हेर्न दिइन्थ्यो । तर एक दिन उनीहरूलाई रोकियो । ढोका ढक्ढक् गर्दा पनि खुलेन । भित्रको संवाद र गानाबाजाना बाहिरसम्म गुन्जिइरहेको थियो । दुर्गालालले ढोकाको प्वालबाट चिहाएर हेर्न के खोजेका थिए, उनको आँखामा भित्रबाट कसैको औंलाले घोचिदियो । घोचेको त आँखा मात्रै थियो, तर उनको मुटु नै बिझायो । उनको आत्मसम्मानमा बेस्सरी ठेस लाग्यो ।  

त्यो घटनाले दुर्गालालको जीवनमा अपमानको भावनामात्र जगाएन, प्रेरणाको स्रोत नै बन्यो । उनले आफैं नाटक लेख्ने अठोट गरे । उनका साथीहरूले पनि छिमेकी टोलका केटाहरूको अपमानको प्रतिशोध लिने यही नै उचित माध्यम ठाने । यसरी दुर्गालालले पहिलोपटक नाटक लेखे र खेले । नाटककै लागि गीत पनि लेखे । यहीबाट उनको कला र साहित्य यात्रा सुरु भयो । यो २००४ सालको कुरा हो, जतिबेला उनी बाह्र वर्षका थिए । नाटकको नाम थियो ‘प्रेमजीवन अन्धकार’ । उनको पहिलो नाटक नै हिट भयो । त्यसबेला नाटक क्षेत्रमा हिन्दी, उर्दू र फारसीको दबदबा कायमै थियो । नाटकका लागि गीत त नेपालीमै लेखे तर हिन्दीको लय चोरेर । नाटकमा संगीतज्ञ हुतराज शर्माले संगीत दिएका थिए । यसपछि लामो समयसम्म दुर्गालाल गाईजात्रे कलाकारका रूपमा सक्रिय भए र ख्याति पनि कमाए । 

सुरुआती दिनमा हिन्दी गीतको नक्कल गर्ने कलाकार कसरी जनकवि/जनगीतकार बने त ? दुर्गालाल भन्छन्, ‘यसको श्रेय खेत र खेतमा पसिना चुहाउने किसानलाई जान्छ ।’ कहिले कलाकार त कहिले कलाकार, कहिले भाषिक/सांस्कृतिक अभियन्ताका रूपमा किसानसँग नजिक भएपछि उनले खेतको महिमा बुझेका हुन् । अहिले काठमाडौं उपत्यकाका खेतसँगै लोकको ज्ञान, अनुभव र संस्कृति नै मर्दै गएकोमा उनी चिन्तित छन् । यस्तै चासो र चिन्ताकै कारण दुर्गालालले आफ्नो जीवनको ८ दशकको धेरै हिस्सा नेपाली भाषा तथा नेपाल भाषा, साहित्य, कला र संस्कृतिको उत्थानका लागि समर्पित गरे । यसैकारण उनले जगदम्बा पुरस्कारलगायतका अनेक सम्मान पाएका हुन् ।  

जनकवि हुनुअघि उनी प्रेमकवि पनि भए । थाय्मदु टोलमा एउटा फल्चा थियो । त्यहाँ श्रीमद्भागवतको कथा बाँचिन्थ्यो । तर, उनको ध्यान भने कथा सकिएपछि टीका लगाइदिने सुन्दर युवतीमा हुन्थ्यो । सधैं टीका लगाएको रात उनी जागराम बसेर प्रेमकविता फुराउँथे । त्यो टुकी बाल्ने जमाना थियो । बुबाले तेल खेर नजाओस् भनेर आफू सुत्ने बेला टुकी निभाइदिन्थे । उनी छोरोको चञ्चल मनको हालबाट बेखबर जो थिए । अँध्यारोको साम्राज्यमा मनको भाव बिसाउन उनी बुबाले पिउने फूलमार चुरोटको बट्टा च्याचुत पार्थे । दुर्गालाल भन्छन्, ‘जस्तै अँध्यारो भए पनि बिहान उठेर हेर्दा मेरा अक्षर सग्लै हुन्थे । यो अर्कै कुरा हो, ती अक्षरमा कहिले अर्थ भेट्थें र कहिले ती सबै निरर्थक लाग्थे ।’ यो उनको एकोहोरो प्रेम थियो ।  

दुर्गालालले जसरी नै उनलाई एकोहोरो प्रेम गर्ने एउटी युवती पनि रहिछन् । तिनले पनि दुर्गालालले जस्तै रातभर तारा हेर्दै कविता कोरिन् कि कोरिनन् थाहा छैन । तर उनका नाटकको प्रभावले गर्दा ती युवतीले नाटकका लागि चाहिने लुगा र गहना दिन थालिन् । यो क्रम केही समय चल्न नपाउँँदै एक दिन युवतीको दाइले थर्काएछन्, ‘ए तँ मेरो बहिनीलाई फकाएर लुगा गहना लिने †’  

राणा शासनविरुद्धको २००७ सालको आन्दोलन आसपास पुग्दा दुर्गालालको राजनीतिक चेतना खारिँदै गएको थियो । उनी पुष्पलाल श्रेष्ठ र शम्भुराम श्रेष्ठजस्ता कम्युनिस्ट नेताका संगतमा आइसकेका थिए । उन्नत समाज निर्माणका लागि वर्ग विभेदको खाडल पुर्नुपर्ने आवश्यकता बोध हँुँदै गर्दा २००९ मा उनले पहिलो प्रगतिशील नाटक कोरे ‘ग्राम्य जीवन’ । यसमा उनी आफूचाहिँ जमिनदारको भूमिकामा थिए भने गणेशप्रसाद श्रेष्ठ यसका संगीतकार थिए । परिवर्तनको पक्षमा रहेको जोशमा उनले नाटक सुरु गर्नुअघि देउताको आरधना गर्न गाइने मंगलाचरणको नियमसमेत तोडे । संयोगवश नाटककै अर्का कलाकार रत्नकमल वैद्यलाई ‘देउता लागे’ पछि सबै दुर्गालालमाथि खनिए । उनी दंग पर्दै भन्छन्, ‘मंगलाचरणमा देउताको भक्तिगानको साटो मैले नयाँ प्रयोग गरें । त्यो प्रयोग निकै लोकप्रिय भयो ।’ उनको मंगलाचरण यस्तो थियो :

झीं ज्यामि ज्यापू सारा 
शोषित व सर्वहारा 
सो देश झींगु ख्युंगु 
या लालस्वर्ग 
(हामी किसान मजदुर  
शोषित र सर्वहारा 
यो देशको अध्यारो  
वा लालस्वर्ग प्यारा ।) 

नेवार समुदायका आशु कवि र जनकवि दुवै हुन् दुर्गालाल । एउटा यस्तो पनि समय थियो, काठमाडौं उपत्यकाको तीनै सहरमा उनकै गीत बज्थ्यो । उनको यही ख्यातिले उनलाई नेपाल भाषा परिषद्ले जनकविको दर्जा दिलायो । दुर्गालालसँँगै २ वर्ष बिताएर थेसिस नै लेखेका आर मानन्धरका भन्छन्, ‘दुर्गालाल नेवार समुदायको मनोविज्ञान बुझेर आँसु र हासो, जात्रा र पर्व, विरोध र कुण्ठा सबै पक्षलाई सही र सरल रूपमा गीत, कविता, नाटकजस्ता विधामा व्यक्त गर्ने सर्जक हुन् । त्यसैले उनको स्थान उच्च छ ।’ नाटक, कविता वा गीत सबै दुर्गालालले सोचेर सम्झेर भन्दा मागबमोजिम लेखे । बालगीत, लोकलयमा आधारित गीत, क्रान्तिकारी गीत/कविता, आध्यात्मिक गीत/कविता र स्वागत गीतदेखि शोकगीतसम्म रचे । उनी ठाउको ठाउँमै कविता वा गीत जन्माउँथे । उनी लेखेर भन्दा वाचेर सिर्जना गर्ने कविका रूपमा पनि परिचित छन् । उनलाई लेख्नभन्दा अरूलाई रचना टिपाउन सहज लाग्छ ।  

दुर्गालाललाई लाग्छ, काठमाडौं उपत्यका विशिष्ट संस्कृतिको खानी हो अनि नेपाल भाषा त्यसको रत्न । तर त्यही संस्कृतिका धनी नेवार समुदायको मातृभाषा नेपाल भाषाप्रति पञ्चायती व्यवस्था अनुदार थियो । मातृभाषामा कविता वाचन गर्दै हिँडेकाले उनी सरकारी आँखामा बिझाए । २०१८ मा केही समयका लागि उनी भूमिगत हुनुपर्‍यो । २०२५ मा उनको प्रगतिशील गीतहरूको संग्रह ‘आकाशभन्दा धरती राँकिएको छ’ प्रकाशित भएपछि उनी पक्राउ समेत परे । पछि संग्रहका ४ कविता निकालेर छाप्ने अनुमति पाए ।  

कहिले नेवार समुदायको भाषिक अधिकार त कहिले समग्र नेपालीकै राजनीतिक अधिकार प्राप्तिको संघर्षमा उनी सडकमा उत्रिइरहे । २०३६, २०४६, २०६२/०६३ का सबै कठिन मोडमा उनी सडकमा उत्रिए । सत्ताको बन्दुकलाई उनका शब्दहरू हरेक चरणमा भारी पर्‍यो ।  उमेर र अनुभवले भुक्तमान बनाएको उनको स्मृतिमा अटाउनै नसक्ने सन्दर्भ र सम्झना हुनु अस्वाभाविक हैन । हुँदाहुँदा उनी आफ्नै कतिपय कृतिको नाम बिर्सदै छन्, मान्छेको नाम पनि भुल्दै गइरहेका छन् । ‘सयथरी बाजा एउटै ताल’ उनलाई आपैंmले लेखेको मध्ये मन पर्ने नेपाली गीत हो तर यो गीतमा स्वर दिने कलाकारहरूको नाम भने सम्झना छैन ।  

यो गीतजस्तै धेरै कुरा उनको विस्मृतिमा पुगिसक्यो । तर उनलाई याद छ, उनी पढाइमा निकै तेज थिए । त्योभन्दा बढी रुचिचाहिं कला, समाज र संस्कृतिमा थियो । त्यही भएर आईए दोस्रो वर्ष पढ्दापढ्दै औपचारिक शिक्षा छोडेर जीवन र दर्शनको स्वअध्ययनतिर लागे ।  उनलाई रजनीशले गहिरैसँग ताने । पढ्न त जे कृष्णमूर्ति पनि खुब पढे तर रजनीशको सरलताले तान्यो उनलाई । रजनीशका किताब र प्रवचनहरू बौद्ध दर्शनसम्म पुग्ने सोपान बन्यो । सरलता रुचाउने भएकैले दुर्गालालका कविता होस् या गीतमा जीवन दर्शनका गम्भीरभन्दा गम्भीर कुरा पनि सरल रुपमा अभिव्यक्त भएको पाइन्छ ।  

शब्दका कुशल कालीगढ दुर्गालालको क्षमता र योग्यता औपचारिक शिक्षाले मापन गर्ने कुरै थिएन । त्यसैले एकजना शुभचिन्तकको सल्लाह र सहयोगमा आईए पास नगरी उनले सरकारी मापदण्डभन्दा माथिल्लो तहका विद्यार्थीलाई पढाउने अवसर पाए । आफ्नो विद्यार्थी जीवन छोटो भए पनि उनले क्षेत्रपाटीस्थित कन्या मन्दिर हाइस्कुलमा झन्डै चौबीस वर्ष पढाए । अवकाश पाएपछि उनलाई स्कुलको नियमले पेन्सनचाहिं प्राथमिक तहका शिक्षकले पाउने जति मात्र दिने निर्णय भयो । उनलाई चित्त बुझ्ने कुरै थिएन, भन्दिए, ‘मेरो योग्यताभन्दा कम पेन्सन लिन्नँ ।’  

दुर्गालाललाई हेक्का छ, जिन्दगी र समयले गोधूलि नाघिसकेको छ । मनमा कुरा छिनमै आउँछ, छिनमै चँुडिन्छ । सहनै नसकिने गरी गोडा दुख्छ । कानले राम्ररी सुन्न छोडेको छ । तर उनलाई यो समय पनि मनमोहक लागिरहेको छ रे † भन्छन् ‘उमेरअनुसारका नयाँ–नयाँ अनुभव भोग्दैछु, जीवनप्रति गुनासो छैन ।’ उनलाई गुनासो छ त केवल राज्यप्रति जो मातृभाषामा पढ्न नपाउनेहरूको भावना र चाहना बुझ्न हरेक व्यवस्थामा आनाकानी गरिरहन्छ । भाषिक र सांस्कृतिक भेदभाव गरिरहन्छ ।      प्रकाशित: फाल्गुन १५, २०७२ 

http://kantipur.ekantipur.com/printedition/news/2016-02-27/20160227110834.html

Sunday, February 21, 2016

परिकल्पना पिलाछेँ

स्थानीयको पहलमा सुरु भएको एउटा बस्तीको नमुना पुन:निर्माण


संस्कृति र परम्परामा मग्न नेवारी बस्ती । ऐतिहासिक सम्पदा, कला र संस्कृति अवलोकनका निम्ति पर्यटकको घुइँचो । चोकचोकमा सांस्कृतिक नाचगान र प्रस्तरलगायतका कलामा व्यस्त कालिगढ । सखारै संगीत वादन । बाँसुरीको मीठो धुन । सबै हिसाबले एउटा समृद्ध र सुखद बस्ती, बेल्जियमको ब्रुज र इटलीको टुरिनजस्तै ।
झट्ट पढ्दा यी विवरण पूरै काल्पनिक लाग्छन् । तर, यो कुनै कोरा सपना होइन । भनेजस्तो योजनाबद्ध ढंगले अघि बढेको खण्डमा अबको अढाइ वर्षपछि ललितपुर–७ को पिलाछेँ टोलको स्वरूप यस्तै आकर्षक र मनमोहक हुनेछ । 

१२ वैशाख ०७२ मा भूकम्पको धक्काका कारण यो टोलले ठूलो क्षति बेहोर्‍यो । यहाँका ८२ घरमध्ये अधिकांश बस्नै नहुने भए । यसै पनि धेरैको आर्थिक हैसियत कमजोर थियो । आफ्नै बुतामा घर ठड्याउने क्षमता एकाधको मात्र थियो । यो मल्लकालीन ऐतिहासिक बस्ती कला, संस्कृति र परम्परामा धनी भएर पनि समयको चाप पछ्याउन नसक्दा आधुनिकीकरणबाट ओझेलमा पर्‍यो । भूकम्पले त झन् धराशयी नै बनाइदियो । यो तीतो यथार्थसँग परिचित थिए व्यवसायी तथा समाजसेवी रमेश महर्जन । 

१२ वैशाखको दिउँसो टोलछेउकै एउटा पूजामा व्यस्त महर्जनले भूकम्पबाट पिलाछेँवासीका सामु निम्त्याउने संकट आकलन गरिसकेका थिए । तर, उनले यो प्राकृतिक विपत्लाई अवसरमा बदल्ने अठोट गरे र बुने, समृद्ध र सबल पिलाछेँ निर्माणको सपना । अनि, त्यसलाई साकार पार्न एउटा सोचका 
साथ अघि बढे । 



त्यही सोचले पिलाछेँ पुन:निर्माणको अवधारणा तयार भयो । त्यस अनुसार महर्जनलगायतका अगुवाहरूले पुन:निर्माणपछि जग्गा र घरको भाउ बढ्ने र आम्दानीका ढोका खुल्नेमा स्थानीयलाई आश्वस्त तुल्याए । र, पिलाछेँवासी यो अवधारणालाई मूर्त रूप दिन सहमत भए । महर्जन भन्छन्, “हिजो केही नभएको बेलामा त पुर्खाहरू आत्मनिर्भर भए भने हामी त भन् यस्ता अवसरहरू हुँदा हुँदै किन गर्न सक्दैनौँ भन्ने प्रश्न गरे । र, सुरु भयो पिलाछेँ पुन:निर्माण अभियान ।” राष्ट्रिय योजना आयोगले त भूकम्पपछिको पुन:निर्माण अन्तर्गत पिलाछेँलाई नै पहिलो नमुना परियोजनाका रूपमा छनोट गरेपछि यहाँका बासिन्दा झनै खुसी भएका छन् । आयोगले पिलाछेँलाई नै पहिलो नमुना परियोजनाका रूपमा छनोट गर्नुमा समुदायको अग्रसरताले प्रेरणा दिएको आयोगका पूर्वसदस्य स्वर्णिम वाग्ले बताउँछन् । भन्छन्, “समुदाय नै संगठित भएर आएको थियो । संस्कृति र परम्परा पनि एउटै । सबैभन्दा महत्त्वपूर्ण कुरा सबैमा गर्नुपर्छ भन्ने भावना थियो ।”

पिलाछँे पुन:निर्माण कार्ययोजना अनुसार यहाँका ८२ घरलाई नेवारी संस्कृति र कला झल्किने गरी भूकम्पप्रतिरोधी स्वरूप दिइनेछ । हरेक घरको भुइँतलामा घरधनीको आफ्नो व्यवसाय हुनेछ । पहिलो र दोस्रो तल्लामा होमस्टे सञ्चालन गरिनेछन् । तेस्रो र चौथो तलामा चाहिँ धरधनीहरू नै बस्नेछन् । यदि कोही घरधनी बस्न चाहँदैनन् भने बाँकी तल्ला पनि होमस्टेका लागि प्रयोग गरिनेछ । चोक (वहाल)हरूमा क्याफे, बस्ने ठाउँ रहनेछ । ती बहालमा नेवारी परम्परा र संस्कृतिको अवलोकन गर्न पाउनेछन् पर्यटकले । त्यहाँ सांगीतिक र सांस्कृतिक कार्यक्रम प्रस्तुत हुनेछन् । 

एक किसिमले भन्दा उद्यम, सेवा र सुरक्षित आवासको अवधारणा व्यवहारमा लागू हुनेछ पिलाछँेमा । पूरै जीवन्त हुनेछ यहाँको वातावरण । पुन:निर्माणमा सकभर परम्परागत र मौलिक निर्माण सामग्रीको प्रयोग गरिनेछ । महर्जन थप्छन्, “हाम्रा पुर्खाले जोगाइ राखेको परम्परा र संस्कृतिलाई व्यावसायिक ढंगले पर्यटक सामु पेस गरिनेछ, जसले गर्दा यहाँका सबैले रोजगारी पाउन र कोही पनि कमाउन बिदेसिनु नपरोस् । त्यसै गरी सीप भएकाहरूले पनि आफ्नो कला र क्षमता देखाउन पाउनेछन् ।” 



भूकम्पले क्षतिग्रस्त पिलाछेँ ऐतिहासिक र सांस्कृतिक दुवै हिसाबले सम्पन्न नेवारी बस्ती हो । यहाँ ४० वटा बहाल छ । पाँच रोपनीमा फैलिएको भिन्छे बहालमा प्रस्तर कलाका लागि संसारभर चिनिएका कलाकारहरू बस्छन् । छेउमै २७ रोपनीमा फैलिएको गुइटो डोमार छ । त्यसको बेग्लै इतिहास छ । पैदल दूरीभित्रै चारवटा अशोक चैत्य छन् । ज्यापु समुदायको रहनसहन, परम्परा र जीवनशैली बुझाउने जीवन्त ज्यापु संग्रहालय छ । छेउमै पाटन दरबार क्षेत्र छ । यहाँ प्राचीन र ऐतिहासिक शिलालेख र शिलापत्रहरू भेटिन्छन् । यी सबै ऐतिहासिक र सांस्कृतिक सम्पदाको केन्द्रमै पर्छ पिलाछेँ । जसको अवलोकनमै पनि पर्यटकहरूको महिनौ बित्न सक्छ । 

योजना आयोगले नमुना परियोजना भने पनि पिलाछेँवासीले आफ्नो पुन:निर्माणका लागि सरकारको मुख ताक्ने प्रवृत्तिलाई अनुसरण गरेका छैनन् । र, त्यही अनुसार रकम जुटाउने रणनीति तय गरेका छन् । पुन:निर्माणका लागि करिब ४६ करोड रुपियाँ लाग्ने अनुमान छ । त्यसका लागि २५ प्रतिशत स्थानीय घरधनीबाट, २५ प्रतिशत भौतिक सामग्री र स्वयंसेवकको श्रमदान, २५ प्रतिशत अनुदान/सहयोग र बाँकी बैंकबाट ऋण लिइनेछ । 

तर, योजना आयोगको घोषणासँगै पिलाछेँ पुन:निर्माणका लागि आर्थिक सहयोगको प्रतिबद्धता जनाउने क्रम सुरु भइसकेको छ । जस्तो : वरिष्ठ नेत्र चिकित्सक सन्दुक रुइतले तीलगंगा फाउन्डेसनका तर्फबाट चार करोड रुपियाँको सहयोग घोषणा गरेका छन् । त्यसमध्येको दुई करोड रुपियाँ त उनले हस्तान्तरण नै गरिसकेका छन् । च्वाइस नेपालले ५० लाख सहयोग गर्ने प्रतिबद्धता जनाइसकेको छ । यसबाहेक निर्माण सामग्री उपलब्ध गराएर पुन:निर्माणमा सहयोगी बन्ने प्रतिबद्धता जनाउने क्रम पनि बढ्दो छ । व्यवसायी तीर्थलाल महर्जनले ५० हजार इँटा सहयोग गर्ने भएका छन् भने निर्माण सामग्री बिक्रेताहरूले सिमेन्टलगायतका निर्माण सामग्री उपलब्ध गराउनेछन् । नक्सा डिजाइन र इन्जिनियिरिङको जिम्मा सीई कन्स्ट्रक्सन र सीई सोलसुन्सले लिएको छ, त्यो पनि नि:शुल्क । लुम्बिनी बैंकले सहुलियत ऋणमा वित्तीय सहयोग गर्ने जनाइसकेको छ । 

२ माघमा औपचारिक रूपमा सुरु भएको यो परियोजना अबको साढे दुई वर्षमा सम्पन्न गर्ने लक्ष्य छ । पहिलो नमुना घर भने विनाशकारी भूकम्प गएको वर्षदिन पुगेकै दिन अर्थात् १२ वैशाखभित्रै निर्माण गरिनेछ । पुन:निर्माणलाई सघाउन एक किसिमको प्रतिस्पर्धा नै सुरु भएको छ । ज्यापु समाजले मात्रै आफ्ना १० हजार स्वयंसेवक खटाउने निर्णय गरिसकेको छ । त्यसबाहेक स्थानीय युवा, पुस्तकालय, क्लबहरूले समेत नि:शुल्क श्रमदान गर्ने प्रतिबद्धता जनाइसकेका छन् । 
पिलाछेँको पुन:निर्माण सफलतापूर्वक सम्पन्न भए त्यसको अनुसरण भक्तपुर, बुङमती, बारपाक र सिन्धुपाल्चोकलगायतका स्थानमा गर्न सकिन्छ । त्यसको पुष्टि ती ठाउँका अगुवाहरूले पिलाछेँको पुन:निर्माणमा देखाएको चासोले नै गर्छ । त्यसैले पिलाछेँ बस्ती पुन:निर्माणको मानक बन्ने निश्चित छ । महर्जन भन्छन्, “भूकम्पीय प्रतिरोधी आवास, जीविकोपार्जनको अवसर र संस्कृति तथा सम्पदाको जगेर्ना सबै हिसाबले पिलाछेँ आकर्षणको केन्द्र बन्नेमा म ढुक्क छु ।” 
प्रकाशित: फाल्गुन ४, २०७२

http://nepal.ekantipur.com/news/2016-02-16/20160216103513.html